харар
(хара̀р)
хараръ
харалъ
nom
m.
▪
голѣмъ човалъ.
◆
Харари, плъни съ влънѫ
◆
У хараръ да го турятъ, та на гробища та да го занесѫтъ.
◆
- Не излѣзохѫ птичкы златокрылкы
- Най излѣзохѫ врьли-ти хайдути,
- Че избихѫ Босненскы хдажии,
- Че имъ зехѫ хранены-ты конѥ,
- Тяжкы-ты харары с мѣшиняны дисагы.